ေနက်ယ္ဝန္း

သီးျခားေခါင္းစဥ္ ေအာက္က သီးျခားလူ

“ ..... ” (3)

11:04 PM by , under

ဟိုး ဟိုး ေရွး ေရွး ေရွး လူေတြေတာင္မျဖစ္ေသး ကမာၻႀကီးေတာင္မရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ျမင္းမိုရ္လို႔ အမည္ရွိရတဲ့ ေတာင္ၾကီးမွာ အလြန္တရာတန္ခိုးၾကီးမားတဲ့ နတ္မင္းၾကီးေလးပါးစံျမန္းေနထိုင္ၿပီး နတ္ေလာကကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္ ။
အဲဒီနတ္မင္းၾကီးေလးပါးရဲ့ တရားမွ်တစြာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ နတ္ျပည္က စည္ပင္ဝေျပာေနၿပီး နတ္ဦးေရလည္းတစတစတိုးပြားလာတယ္ ။
အဲဒီေတာ့ နတ္တို႔ အပန္းေျဖစခန္း ျဖစ္တဲ့ ျမကန္ဥယ်ာဥ္ကလည္း နတ္ အေရအတြက္မ်ားျပားလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းညစ္ညမ္း ရႈပ္ပြလာတယ္ ။
နတ္မင္းၾကီးေလးပါးကလည္း ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း နားရက္မရွိ နတ္တို႔ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေျဖရွင္းေနရတာကို တျဖည္းျဖည္းပ်င္းရိလာၾကတယ္ ။
အဲဒါေၾကာင့္ နတ္မင္းၾကီး တစ္ပါးကေန စၿပီး အၾကံထုတ္တယ္ ။
အဲဒီ အၾကံ ကၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု ျပဳလုပ္ၿပီး သူတို႔ေလးဦးထဲက တန္ခိုးၾကီးဆံုးသူကို နတ္တို႔ဘုရင္ခန္႔ဖို႔ပဲ ။
ဘယ္လိုမ်ိဳးကို ျပိဳင္ၾကမွာလဲဆိုေတာ့ လတ္တေလာ ျပႆနာျဖစ္တဲ့ ညစ္ညမ္းေနတဲ့ ျမကန္ကိစၥလည္းေျဖရွင္းၿပီးျဖစ္သြားေအာင္ ျမကန္လိုမ်ိဳး သာယာတဲ့ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို ကိုယ္ေတြရဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္းနဲ႔ အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္း အသာယာဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သူကို တန္ခိုးအၾကီးဆံုးလို႔သတ္မွတ္ၿပီး နတ္ဘုရင္ခံအပ္မွာတဲ့ ။
တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ေပါ့ ။
အဲဒီျပိဳင္ပြဲကို အဆံုးအျဖတ္ေပးဖို႔ဆိုၿပီး ေလာကပါလ အမည္ရွိနတ္တစ္ပါး ကို အကူအညီေတာင္းၾကတယ္ ။
အဲဒီအခါမွာ ေလာကပါလနတ္က ၿပိဳင္ပြဲရက္ ဖန္ဆင္းဖို႔ အခ်ိန္ကို ၆ ရက္သတ္မွတ္၍ ၿပိဳင္ပြဲကို စတင္လိုက္ၾကတယ္ ။
အရင္ဦးဆံုး နတ္မင္းေလးပါးက သူတို႔ စံျမန္းၾကတဲ့ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကို အလယ္ထားၿပီး ေျမျပန္႔ၾကီး တစ္ခုဆီကို ဖန္ဆင္းလိုက္ၾကတယ္ ။
အဲဒီေနာက္ နတ္မင္းေလးပါးလည္း သူတို႔ စိတ္ကူး စိတ္သန္းနဲ႔ အလြန္တရာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြ အလြန္တရာ ေမႊးၾကိဳင္လွတဲ့ ပန္းမံသစ္ပင္ေတြ အလြန္တရာ လွပတဲ့ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ ေရတံခြန္ေတြကို သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္ဖန္ဆင္းၾကတယ္ ။
အဲလို ဖန္ဆင္းတဲ့အခါ ေျမျပန္႔တစ္ခုကတစ္ခုကို ဖန္ဆင္းထားတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြ ကူးခတ္သြားၾကမွာကို စိုးၿပီး ေရေတြနဲ႔ကာရံထားလိုက္ၾကတယ္ ။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေျမျပန္႔ေလးခုကေနၿပီး ကၽြန္းၾကီးေလးခုျဖစ္သြားၾကတယ္။
အဲဒီလိုပဲ တိရိစာၦန္ေတြ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေပၚကို က်ဴးေက်ာ္မတက္လာေအာင္ အားၾကီးတဲ့ Altas လို႔အမည္ရွိတဲ့နတ္ကို ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကို ခဏအေနနဲ႔ ပင့္မထားခိုင္းလိုက္တယ္ ။
အမွန္က Hercules ကို အကူညီေတာင္းမလို႔ပါ ။ ဒါေပမယ့္ ရွာမေတြ႔တာနဲ႔ Altas ဘက္လွည့္သြားၾကတယ္ ။ ( ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက Hercules က Prometheus ကို သြားကယ္ေနတာတဲ့ေလ )
အဲဒီလိုနဲ႔ နတ္မင္းေလးပါးက သူတင္ ငါတင္ ဖန္ဆင္းၾကတယ္ ။
နတ္မင္းတစ္ပါးကေတာ့ သူဖန္ဆင္းတဲ့ ေတာင္ဘက္က ေျမျပန္႔ (ကၽြန္း) ကို ေမွာ္ဥယ်ာဥ္ တစ္ခု လိုဖန္ဆင္းတယ္ ။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ကၽြန္းရဲ့ အလယ္မွာ လုပ္တိုင္းမျဖစ္ ျဖစ္တိုင္းမလုပ္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ။
အလြန္တရာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ပေဟဠိေတြ ေတြ ေရာျပြမ္းေနတဲ့ အဆိပ္အပင္တစ္ပင္ကို ဖန္ဆင္းတယ္ ။
အဲဒီအပင္က ဘယ္သူေတြအတြက္အက်ိဳးရွိမလဲေတာ့ မသိဘူး နတ္ေတြအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ အႏၲရာယ္မ်ားတဲ့ အပင္ ။
သူဘာကဘယ္လိုစိတ္ကူးရၿပီး ဖန္ဆင္းခဲ့တာလဲ သူ႔ကိုယ္သူေတာင္ သတိမထားမိလိုက္ဘူး ။
ဖန္ဆင္းၿပီးသြားေတာ့မွ ျပိဳင္ပြဲဝင္တုန္းပဲ ထားၿပီး ၿပီးရင္ ျပန္ဖ်က္ပစ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးတယ္ ။
အဲဒီအပင္ကို တျခား တိရိစာၦန္ေတြ လာေရာက္ဖ်က္ဆီးက်မွာ စိုးၿပီးေတာ့ အလြန္အဆိပ္ျပင္းတဲ့ နတ္ေျမြတစ္ေကာင္ကို ဖန္ဆင္းၿပီး အေစာင့္အျဖစ္ထားတယ္ ။
ေတာင္ကၽြန္းဖန္ဆင္းရွင္နတ္မင္းက သူဖန္ဆင္းတဲ့ ေတာင္ကၽြန္းကို ဧဒင္ ဥယ်ာဥ္ ( နတ္ ဘာသာနဲ႔ဆို ညီေတာ္ ျမကန္ ) လို႔ေတာင္ အမည္ေပးထားလိုက္ေသးတယ္ ။

၆ ရက္ျပည့္တဲ့အခါ နတ္မင္းေတြ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုျပန္တက္လာၾကတယ္ ။
အဆံုးအျဖတ္ဒိုင္အျဖစ္တာဝန္ယူရေသာ ေလာကပါလ နတ္မင္းက ၇ ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ တိမ္တိုက္တစ္ခုေပၚကေနၿပီး ကၽြန္ေလးကၽြန္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ ။
( မွတ္ခ်က္ ။ နတ္ျပည္တြင္ နတ္သုဒၶါ သာ စားၾကသည္။ ေခါက္ဆြဲမစားပါ ။ )
ဘာမွမျမင္ရ အေမွာင္အတိ ျဖစ္ေနတယ္ ။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေလာကပါလနတ္မင္းက ၿပိဳင္ပြဲဝင္နတ္မင္းေလးပါးထက္ တန္ခိုးနိမ့္တယ္ေလ ။
အဲဒါကို ရိပ္စားမိတဲ့ နတ္မင္းတစ္ပါးက အလင္းျဖစ္ေစ လို႔ ဆိုလိုက္ရာ စၾကာဝဠာတစ္တိုက္လံုး မ်က္လံုးၾကိမ္းစက္သြားေလာက္ေအာင္ လင္းလက္သြားတယ္ ။
( တခ်ိဳ႕ေတြက Helius ကို သြားေခၚတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္ )
အဲဒီအခါမွ ေလာကပါလနတ္က ကၽြန္းေလးကၽြန္းကို အကဲခတ္တယ္။
အေပၚစီးမွၾကည့္တာမို႔လို႔ ကၽြန္ေလးကၽြန္းက သူလို ငါလို ပဲ အၿပိဳင္ၾကဲေနၾကတယ္ ။
အႏိုင္အရႈံးကို တိတိက်က် ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ပဲ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ နတ္မင္းေလးပါး ဘက္လွည့္ၿပီး ေသခ်ာစစ္ေဆးဆံုးျဖတ္ဖို႔ နတ္လႊတ္အကဲျဖတ္ရမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ ။
ေနာက္ေတာ့ သူ႔လက္ေအာက္က ျဗမၼာ ၄ ဦးကို ေခၚလိုက္တယ္ ။
ေခၚၿပီးေတာ့ တစ္ဦးကို တစ္ကၽြန္းစီ ေစလႊတ္လိုက္တယ္ ။
အဲဒီလို ျဗမၼာ ၄ ဦး ကၽြန္းေပၚဆင္းသက္ခါနီး မွာ ေတာင္ကၽြန္းကို ဖန္ဆင္းတဲ့ နတ္မင္းၾကီးကေတာင္ကၽြန္းကို သြားမယ့္ ျဗမၼာကို
သင္သည္ ထိုဥယ်ာဥ္၌ရွိေသာအသီးအားလံုးကို စားရေသာ အခြင့္ရွိသည္ ။ ထိုအပင္မွ အသီးကိုမူ မစားရ ဟု တီးတိုးမွာၾကားလိုက္တယ္ ။
အဲဒီလို အဲဒီလိုနဲ႔ ျဗမၼာ ၄ ဦး ေျမျပင္ေပၚသို႔ သက္ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။

အဒမ္လို႔ အမည္ရေသာ ျဗမၼာ ေတာင္ကၽြန္းေခၚ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ ေပၚကို ေျခခ်မိလိုက္တာနဲ႔ တခါတည္း အလြန္ေမႊးတဲ့ ရနံ႔ တစ္ခု ႏွာေခါင္းတြင္းကိုဝင္လာတယ္ ။
အဲဒီရနံ႔ရွိတဲ့ဘက္ကို သြားၾကည့္မယ္လို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္တုန္းမွာပဲ ေခါင္းေပၚမွ
ငွက္တစ္အုပ္ပ်ံသန္းသြားတယ္ ။
အဲဒီငွက္ေတြက ဘယ္လိုမ်ိဳးငွက္ေတြလဲဆိုတာ လိုက္ၾကည့္မယ္လို႔ ၾကံစည္လိုက္ရင္ပဲ သူ႔ေဘးကေနၿပီး ဒရယ္တအုပ္ ျဖတ္ေျပးသြားၾကျပန္တယ္ ။
အဲဒီလိုနဲ႔ ဟိုေနာက္လိုက္ရႏိုး ဒီေနာက္လိုက္ရႏိုး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ျဖင့္ ဥယ်ာဥ္ရဲ့ အလယ္ကိုေရာက္မွန္း မသိေရာက္သြားတယ္ ။
ဟိုေယာင္ ဒီေယာင္နဲ႔ အခ်ိန္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ကေလးကုန္ေနၿပီ ။
အခုထိ ဘာတစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရ ၾကည့္ရႈမွတ္သားထားတာ မရွိေသးဘူးဆိုတာကို သတိရသြားေတာ့ အခ်ိန္မွီ စစ္ေဆးၿပီးစီးေအာင္ ကိုယ္ပြားတစ္ေယာက္ကို ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္ ။
အဲလို ဖန္ဆင္းရာမွာ အဒမ္က သူနဲ႔ ထပ္တူ ထပ္မွ်တူေအာင္ဆိုၿပီး ဘယ္ဘက္နံရိုးတစ္ေခ်ာင္းထုတ္ၿပီး ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္ ။
အဲဒီ ကိုယ္ပြားကို ဧဝ လို႔ အမည္ေပးၿပီး ဥယ်ာဥ္ရဲ့ အေနာက္ျခမ္းကို တာဝန္ယူစစ္ေဆးဖို႔ တာဝန္ေပးအပ္လိုက္တယ္ ။
အခ်ိန္တစ္ခု သတ္မွတ္ၿပီး ဒီေနရာမွာပဲ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုၿပီး အဒမ္လည္း အေရွ႕ျခမ္းကို မွတ္သားဖို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္ ။
ျဗမၼာ အဒမ္ ထြက္သြားတဲ့ အခါ သူရဲ့ ကိုယ္ပြား ဧဝက ပတ္ဝန္းက်င္ကို စတင္ အကဲခတ္တယ္ ။
ဥယ်ာဥ္အလယ္က စၿပီး အေနာက္ျခမ္းဘက္ကို ဦးတည္ၿပီးစတင္မွတ္သားလာခဲ့တယ္ ။
ဒီပန္းက ဘယ္လိုပံုရွိၿပီး ဘယ္လိုမ်ိဳးေမႊးတယ္ ။
ဒီတိရိစာၦန္က ဘယ္လိုသ႑ာန္ရွိၿပီး ဘယ္လို ဘယ္လို ။
ဟိုေနရာမွာ ဟိုဟာၾကီးရွိၿပီး ဟိုလို ဘာညာ နဲ႔ ပုရပိုက္ေပၚတြင္ မွတ္သားတယ္ ။
သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ကို ကပ္ မွတ္သားထားတာေတြလည္းေတာ္ေတာ္ေလး စံုလင္သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ထင္လို႔ ဧဝလည္း အာဒမ္ႏွင့္ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ေနရာ ဥယ်ာဥ္ရဲ့ အလယ္ ကို ျပန္လာခဲ့တယ္ ။
ဥယ်ာဥ္အလယ္က အပင္နားကို ေရာက္လည္း ေရာက္လည္း ေရာက္ေရာ ရူးရူးရွားရွားအသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္တယ္ ။
အဲဒီအခါ အပင္ေပၚကေျမြကို ေတြ႕သြားေလသည္ ။
ေျမြကိုေတြ႔သလိုပဲ အဲဒီ အပင္မွာသီးေနေသာ တစ္လံုးထဲေသာ အသီးကိုလည္းေတြ႕သြားတယ္ ။
အဲဒီအသီးက ဧဝ ေတြ႔ဖူးသမွ် မွတ္သားလာခဲ့သမွ် အသီးေတြထဲမွာ အဆင္းအလွဆံုး အသီးျဖစ္ေနတယ္ ။
ရနံ႔အေမႊးဆံုးအသီးျဖစ္ေနတယ္ ။
အဲဒီ အသီးကိုၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ဧဝလည္း အရသာျမည္းစမ္းခ်င္စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္လာတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ပဲ အပင္နားသို႔သြားၿပီး အသီးကို ခူးမယ္ အလုပ္မွာ အပင္ေပၚက ေျမြက ေပါက္မလို႔လုပ္တယ္ ။
အဲဒီအပင္မွာ အေစာင့္အၾကပ္ ေျမြရွိေနတာမို႔ အဲဒီအပင္ကို အရင္ကထက္ ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားသြားတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ အဒမ္ကို တင္ျပ ဖို႔ဆိုၿပီး ပုရပိုက္ေပၚမွာ တသီးတသန္႔ေရးမွတ္လိုက္တယ္ ။
အဲဒီေနာက္ ေျမြကို နတ္တန္ခိုးနဲ႔ အေဝးကို ေမာင္းထုတ္လိုက္တယ္ ။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီအပင္က အသီးကို ဆြတ္ ခူး ၿပီး ..... ။

အဒမ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္နီးလို႔ ဥယ်ာဥ္အလယ္ကို ကတိုက္ကရိုက္ျပန္လာတယ္ ။
သူဥယ်ာဥ္အလည္နားေရာက္ေတာ့ ဧဝက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး သူမေစာင့္ရဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ေတာ့ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့ အဲဒါနဲ႔ အေမာေျဖေလး ေအးေအးေလးေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္ ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဧဝက ယိုင္လဲသလိုလိုျဖစ္သြားတယ္ ။
ၿပီးေတာ့ လက္ထဲက ပုရပိုက္ေတြနဲ႔ အသီးလည္းျပဳတ္က်သြားတယ္ ။
အသီးျပဳတ္က်သြားတာလည္းေတြ႔ေရာ အာဒမ္ စိတ္ပူသြားတယ္ အဲဒီအပင္က အသီးကိုမ်ား ဧဝ စားမိသြားၿပီလားဆိုၿပီးေတာ့ ။
အဲဒါနဲ႔ ဧဝဆီ အေျပးတပိုင္းသြားၾကည့္တယ္ ။
ဧဝကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ဘာမွ မျမင္ေတာ့သလိုနဲ႔ ေခါင္းကို ကိုင္ၿပီး ေျမၾကီးေပၚထိုင္ခ်လို႔ ။
အဒမ္လည္း တန္ခိုးရွိတာက ရွိတာပဲ ဒါေပမယ့္ ဘာလို တန္ခိုးနဲ႔ ဧဝကို ျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးရမွန္းမသိတာနဲ႔ ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ဧဝရဲ့ ပုရပိုက္ေတြ ဖတ္ၾကည့္ေနတယ္ ။
ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ ဧဝ ပံုစံေျပာင္းလာတာကို သတိထားမိလာတယ္ ။
ဧဝရဲ့ ဆံပင္ေတြ တျဖည္းျဖည္းရွည္ထြက္လာတယ္ ။
လက္က အေမႊးေတြလည္းရွည္ထြက္ လက္ပံုသ႑ာန္ေတြလည္းေျပာင္းလာတယ္ ။
အာဒမ္လည္း ထူးဆန္းလြန္ၿပီး ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္ ။
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ဧဝ နဂိုရုပ္ေပ်ာက္ၿပီး တကိုယ္လံုး အေမႊးအမွ်င္ေတြ ဖံုးအုပ္ေနတဲ့ သတၱဝါၾကီး
ျဖစ္သြားတယ္ ။
အဲဒီေနာက္ စိတ္ရိုင္းေတြဝင္ ဝူးဝါး ဝူးဝါး ေအာ္ၿပီး က်ေနတဲ့ ေပထုပ္ကို ေကာက္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားတယ္ ။
အာဒမ္လည္း ဧဝထြက္ေျပးလို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ အသိစိတ္ျပန္ဝင္လာၿပီး ဖမ္းဖို႔ ျပန္လုပ္တယ္ ။
ဒါေပမယ့္ ဧဝက အနားကပ္မခံဘူး ။
ကိုယ္ပြားတစ္ခုဆံုးတာ (နံရိုးတစ္ေခ်ာင္းဆံုးတာ) ကိစၥသိပ္မရွိေပမယ့္ ဧဝ မွတ္သားထားတဲ့ ဥယ်ာဥ္အေနာက္ျခမ္းအေၾကာင္းပါတဲ့ ပုရပိုက္ေတြေတာ့ ရေအာင္ယူရမယ္ ၿပီးေတာ့ ဧဝ အသီးစားမိတဲ့ကိစၥကိုလည္း သူမ်ားေတြ မသိေအာင္လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီး မရ ရေအာင္ ဖမ္းတယ္ ။
ဒါေပမယ့္ မရဘူး ။
ဘယ္လို ဖမ္းရမလဲ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကို တိတ္တဆိတ္ျပန္တက္တယ္ ။
နတ္ျပည္မွာ မွ်ားပစ္အေတာ္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ cupid ကို အကူအညီ သြားေတာင္းတယ္ ။
cupid လည္း ကူညီမယ္ဆိုၿပီး ေတာင္ကၽြန္းကို လိုက္လာခဲ့ၿပီး ဧဝကို ေမ့ မွ်ား ( ေမ့ခ်စ္မွ်ားစူး သီခ်င္းထဲ မွ
မွ်ားမဟုတ္ပါ ။ ေမ့ေဆးမွ်ားကို ဆိုလိုပါသည္ ) နဲ႔ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးေပးလိုက္တယ္ ။
အဒမ္လည္း ဧဝဆီက ေပပုရပိုက္ထုပ္ကို ရၿပီးေပ်ာ္သြားတယ္။
က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အသီးအပိုင္းကိုလည္း ဧဝ ထပ္စားမိမည္စိုးၿပီး သိမ္းထားလိုက္တယ္ ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေပၚကေနၿပီး ကၽြဲခ်ိဳ မႈတ္သံၾကားလိုက္ရတယ္ ။
အဓိပၸါယ္မွာ ကၽြန္းေလးကၽြန္းကို ဆင္းသြားတဲ့ ျဗမၼာေတြ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေပၚသို႔ ျပန္လာဖို႕ အခ်က္ေပးလိုက္တာေပါ့ ။
အဲဒီအခါ အဒမ္မွာ အၾကံအိုက္ရျပန္တယ္ ။
ဧဝကိုအခုလိုပံုစံနဲ႔ ကိုယ္ပြားမွ ျပန္ရုတ္သိမ္းလို႔လည္းမရ နတ္ျပည္ကိုလည္း ေခၚသြားလို႔မရ ျဖစ္ေနတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ပဲ ရိုင္းေနတဲ့ ဧဝကို တစ္ေနရာမွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ၿပီး နတ္ျပည္ကို ကတိုက္ကရိုက္ ေျပးတက္သြားတယ္။
နတ္မင္းၾကီးမ်ားဆီလည္းေရာက္ေရာ တျခားကၽြန္းက ျဗမၼာေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ ။
အဒမ္ က ေနာက္ဆံုးပဲ ။
အဲဒါနဲ႔ သူလည္း သူ႔မွတ္သားထားတဲ့ ပုရပိုက္ေတြနဲ႔ ဧဝ ပုရပိုက္ေတြ ကို ေလာကပါလနတ္ ဆီကို ေပးအပ္လိုက္တယ္ ။
ေလာကပါလ နတ္က ကၽြန္းေလးကၽြန္းက ပုရပိုက္ေတြကို တထိုင္တည္းဖတ္လို႔ကုန္မွာ မဟုတ္ဘူး ။
အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ေနရင္က်င္းပမယ့္ နတ္သဘင္ အစည္းအေဝးမွာ ဘယ္သူႏိုင္တယ္ဆိုတာ အဆံုးအျဖတ္ေပးပါရေစလို႔ နတ္မင္းေလးပါးကို ခြင့္ပန္တယ္ ။
နတ္မင္းေလးပါးလည္း ခြင့္ျပဳလိုက္ၿပီး သူတို႔ ဗိမၼာန္သူတို႔ျပန္သြားၾကတယ္ ။
အားလံုးကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္သြားၾကတဲ့အခါ အာဒမ္ကေတာ့ ေတာင္ကၽြန္းကို ခိုးဆင္း ဧဝ ဆီ ျပန္သြားတယ္ ။
သူတန္ခိုးေတြ အသံုးခ်ၿပီး ဧဝကို နဂို အတိုင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္ ။
မရဘူး ။
ဧဝကေတာ့ဘာမွမသိသလိုပဲ ။
အဒမ္လည္း ဧဝ ဘာျဖစ္မွန္းမသိတာဘူး ။
ဘာျဖစ္မွန္းမသိတာနဲ႔ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ။
ဘယ္သူ႔အကူအညီေတာင္းရမွန္းလည္းမသိျဖစ္ေနတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဧဝ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ ဆိုတာသိရေအာင္ သူ ဧဝစားမိတဲ့ အသီးကို စားၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာင္ကၽြန္းကို ဖန္ဆင္းတဲ့ဖန္ဆင္းရွင္ရဲ့ အမွာစကားက နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာျပန္တယ္ ။
ဧဝေတာင္ တျခမ္းစားၿပီးၿပီပဲ အျပစ္ေပးမယ္ဆို တျခမ္းစားလည္း ေပးမွာပဲ တစ္လံုးစားလည္းေပးမွာပဲ အေပးခံရမယ့္အတူတူ မထူးဘူးဆိုၿပီး စားၾကည့္ဖို႔ကို ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ သူသိမ္းထားတဲ့ အသီးတစ္ျခမ္းကို ထုတ္ၿပီးစားလိုက္တယ္ ။

၂ ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ နတ္သဘင္ အစည္းအေဝးက်င္းပၾကတယ္ ။
အစည္းအေဝးအျပင္ နတ္ဘုရင္ ခန္႔အပ္ပြဲ အခမ္းအနားေပါ့ ။
နတ္မင္းေလးပါးကလည္း ဖင္တၾကြၾကြ ရင္တမမ ျဖစ္လို႔ ။
အစည္းအေဝးစတင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေလာကပါလနတ္က အေရွ႕ဘက္အရပ္က ကၽြန္းေၾကာင္းေျပာတယ္ ။
အေရွ႕ဘက္အရပ္ကို ဆင္းတဲ့ ျဗမၼာကိုလည္းေခၚၿပီးေတာ့ ေမးတယ္ ။
သူေတြ႔ျမင္ခဲ့တာေတြနဲ႔ သူေရးသားထားတာေတြ မွန္မမွန္ ေပါ့ ။
အေရွ့ၿပီးေတာ့ အေနာက္ ။
အဲလိုပဲ ျဗမၼာကို ေခၚေမး ။
အေနာက္ၿပီးေတာ့ ေျမာက္ ။
ေျမာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္အထိ ေတာင္ကၽြန္းဆင္းတဲ့ ျဗမၼာအဒမ္က မေရာက္လာေသးဘူး ။
ေတာင္ကၽြန္းဖန္ဆင္းတဲ့ နတ္မင္းေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသထြက္ေနၿပီ။ ေတာင္ကၽြန္းအလွည့္လည္းေရာက္ေကာ ေလာကပါလနတ္မင္းကေခၚေရာ အာဒမ္က မရွိ ။
အဲဒါနဲ႔ အာဒမ္ကို နတ္မ်က္စိနဲ႔ ရွာၾကတယ္ ။
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ တစ္ေတာင္လံုးရွာၾကတယ္ မေတြ႔ဘူး ။
ေနာက္ေတာ့ နတ္မ်က္စိတစ္လံုးက အဒမ္ ေတာင္ကၽြန္းမွာေရာက္ေနတယ္လို႔ အသိေပးတယ္ ။
ဒီေကာင္ ေတာင္ကၽြန္းကို ဘာထပ္ၿပီးဆင္းလုပ္တာလဲလို႔ နတ္မင္းေလးပါးေကာ ေလာကပါလနတ္မင္းပါ တိမ္ဆိုင္ေပၚက ေတာင္ကၽြန္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ ။
သိတယ္မလား နတ္ျပည္ ႏွစ္ရက္က လူ႔ျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာတယ္ဆိုတာ ။
ဤသို႔ ဤသို႔ျဖင့္ .... ေလသတည္း။


ေနက်ယ္ဝန္း



edit post

စကၠဴေခါင္း (0)

10:49 PM by , under

ဟိုးေရွးေရွး ဒီအခ်ိန္ေလာက္တုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ ။
အဲဒီေကာင္ေလးက တစ္ေန႔တျခား အသက္ၾကီးလာၿပီး အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဖိုးၾကီး ျဖစ္လာတယ္ ။
သူ ေသခါနီး က်ေတာ့ သူ႔ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကို ေခၚၿပီး သူအရမ္းတန္ဖိုးထားတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို အေမြအျဖစ္ေပးအပ္ခဲ့တယ္ ။
အဲဒီအေမြက ျပည္သူ႔ နီတိ အဆံုးအမ ၾသဝါဒ က်မ္း စာအုပ္ၾကီး ။
အဖိုးၾကီးရဲ့သား ေကာင္ေလးလည္း အထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို သိလိုခ်င္တာနဲ႔ စာအုပ္ကို လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ စာမ်က္ႏွာ အိုမင္းလို႔ ျခစားထားတဲ့ စာရြက္ျပဲရာအခ်ိဳ႕ရယ္ သူ႔အေဖ အႏွစ္ႏွစ္အလလ က ဖတ္သားမွတ္႐ႈထားၿပီး ထုတ္ႏႈတ္ထားတဲ့ notes ေတြ တပံုတေခါင္းေတြ႔ရတယ္ ။
ေကာင္ေလးလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေသးဘဲ စာအုပ္ကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ ဖတ္ၾကည့္ေနမိတယ္။
သူသတိဝင္လို႔ သူ႔အေဖကို ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူ႔အေဖက တမလြန္ ခရီးတဝက္စေနၿပီ ။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေကာင္ေလးလည္း အဲဒီ စာအုပ္ ထူၾကီး ကို ေန႔မအား ညမနား အခန္းတြင္းေအာင္းၿပီး တရႈမနား ေလ့လာပစ္လိုက္တယ္ ။
အားသြန္ခြန္စိုက္ က်င့္ၾကံပစ္လိုက္တယ္ ။
တစိုက္မတ္မတ္ ေမြးျမဴပစ္လိုက္တယ္ ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကေလးကို အဆက္အသြယ္ပ်က္သြားတယ္ ။
ရက္အေတာ္ၾကာတဲ့ အခါ စာအုပ္ၾကီးဖတ္လို႔ ၿပီးစီးသြားတယ္ ။ သူ႔ေခါင္း သူ႔ဦးေႏွာက္ သူ႔ႏွလံုးသားထဲမွာလည္း ၾသဝါဒေတြ သံမႈိရိုက္ခတ္ထားသလို ျမဲျမဲျမံစြာဆြဲကပ္သြားတယ္ ။
ဒီစာအုပ္က အလြန္တန္ဖိုးၾကီးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပဲ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာအုပ္ကို လူေတြ သိေအာင္ ငါ ပံုႏွိပ္ၿပီး ေဝမွ်သင့္တယ္ လို႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ အၾကံေပၚလာတယ္ ။
ဒါေပမယ့္ သူ ေနထိုင္တာ ရြာမွာ မို႔လို႔ ပံုႏွိပ္တိုက္ မရွိဘူး ။
ဒါေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္တိုက္ရွိတဲ့ အနီးဆံုးျမိဳ႕ကို တက္ဖို႔ ၾကံစည္တယ္ ။
ပံုႏွိပ္တိုက္ ရွိတဲ့ အနီးဆံုးျမိဳ႕ က သူတို႔ ရြာနဲ႔ ဆို ေလွတစ္တန္ ျမင္းတစ္တန္ ေတာျဖတ္ ေတာင္တက္ သြားရမွာ ။
ဒါေပမယ့္ သူ စိတ္မပ်က္ဘဲ သူ႔အေဖ အေမြေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ လူေတြဆီ ျဖန္႔ေဝတာ သူ႔အေဖလည္း ဝမ္းသာမွာပဲဆိုၿပီး ၾကည္ႏူးေနရင္း အထုပ္အပိုးေတြ ျပင္ဆင္တယ္ ။
လမ္းခရီးေရာက္ေတာ့ သူ တစ္ေယာက္တည္း မခၽြန္တတ္ခၽြန္တတ္ ေလခၽြန္ရင္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာ နဲ႔ ေလွ်ာက္စဥ္းစားမိသြားတယ္ ။
သူ႔အေဖ ေရးသားထားတဲ့ notes ေတြ ၊ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက အမွန္တကယ္မွ ဟုတ္ရဲ့လား ။ လူသားစင္စစ္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီရဲ့လား ဆိုၿပီး ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးမိတယ္ ။
အဲဒါနဲ႔ပဲ လမ္းသြားရင္း လူေတြအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။
ဒီလိုနဲ႔ ရြာငယ္တစ္ရြာကို တည္းခိုဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္ ။
အဲဒီရြာမွာ တစ္ညအိပ္ ၿပီး ခရီးဆက္ထြက္လို႔ ရေပမယ့္ ရြာကလူထုကို အကဲခတ္ခ်င္တာနဲ႔ ၃ ၊ ၄ ရက္ ဆက္ၿပီး ေနျဖစ္လိုက္တယ္ ။
ေနာက္ေန႔ ခရီး ဆက္ထြက္တဲ့အခါ စာအုပ္ထဲက စာရြက္ ၁ ရြက္ကို ငါ့အေဖ အမွတ္မွားတယ္ ထင္တယ္ ဆိုၿပီး ဆြဲဆုတ္လိုက္တယ္ ။
အတန္ငယ္ ခရီးေပါက္တဲ့အခါ ျမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ျမိဳ႕ကို ေရာက္လာျပန္ေရာ ။
ျမိဳ႕ က နဲနဲကေလး က်ယ္ဝန္းတာနဲ႔ သူ ၁ ပတ္ေလာက္ ေနသင့္တယ္ ထင္ၿပီး ေနလိုက္တယ္ ။
အဲဒီျမိဳ႕ က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အေဖ အမွတ္မွားျပန္တယ္ ဆိုၿပီး ၂ ရြက္ ဆုတ္ လိုက္ျပန္တယ္။
အဲဒီလို
အဲဒီလို
အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႔ ခရီးအဆံုးျဖစ္တဲ့ ျမိဳ႕က ပံုႏွိပ္တိုက္ေရွ႕ ေရာက္သြားတယ္ ။
တိုက္ထဲ ဝင္မယ္ ၾကံခါနီးမွ အေတြးတစ္ခုဝင္လာ စိတ္ေျပာင္းသြားၿပီး ပံုႏွိပ္ စာအုပ္ထုတ္မယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္။
အဲဒါနဲ႔ပဲ သူေနထိုင္တဲ့ ရြာေလးကို ဘယ္ေနရာမွာမွ တေထာက္တနား ဝင္မနားေတာ့ဘဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ အိမ္ျပန္လာလိုက္ေတာ့တယ္ ။ ။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ခုနက အခ်ိန္ေလာက္တုန္းက ရြာတစ္ရြာ မွာေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ ။
အဲဒီေကာင္ေလးက တျဖည္းျဖည္းအသက္ၾကီးလာၿပီး အဖိုးၾကီး ျဖစ္လာတယ္ ။
သူ ေသခါနီး က်ေတာ့ သူ႔ ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကို ေခၚၿပီး အေမြပစၥည္း တစ္ခု ေပးခဲ့တယ္ ။
အဖိုးၾကီးရဲ့သား ေကာင္ေလးလည္း တျဖည္းျဖည္း အသက္ၾကီးလာၿပီး အေရခြံ႐ႈံ႕ပြအဖိုးၾကီးျဖစ္လာျပန္တယ္။
သူလည္းပဲ ေသခါနီး က်ေတာ့ သူ႔ သားကို ေခၚၿပီး အေမြပစၥည္းတစ္ခုေပးခဲ့တယ္ ။
အဲဒီအေမြက ျပည္သူ႔ နီတိ အဆံုးအမ ၾသဝါဒ က်မ္း စာအုပ္ၾကီး ။
အဖိုးၾကီးရဲ့သားလည္း အထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ စာအုပ္အဖံုးကို လွပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
အထဲမွာ မာတိကာ ကလြဲၿပီး စာရြက္တစ္ရြက္မွ မရွိဘူးတဲ့ ။


ေနက်ယ္ဝန္း



edit post